دیگر با سکوت تو و خلوص تو و گستردگیت پیوند جاودانه ای خورده ام.

بر آنم در هیاهوی شهر فاصله ای با تو نداشته باشم .

ای یاور همیشه گیمُ با تو دیگر آرزویی نمی توانم داشته باشم.

ساعت زنگ می زند ساعت ۵/۶ صبح است و بیدار میشومُ به دنبال روزمرگیها یم میروم.

ای صمیمی ترینم با من بمان.

بعد از آنكه وابسته تو گرديدم ، گفتي كه سخت است چنين رسمي ، بهتر است تنها باشي.

رهايم كردي ، تا اينكه ديروز تو را ديدم از همه زمانها زيباتر ،جوانتر و شادابتر.

بايد به تنهايي و رها بودن از تو عادت كنم زيرا تو نميتواني با من بماني.

به داخل اطاق آمدم و تصميم گرفتم كه نيم ساعت سكوت كنم، به سقف اطاق خيره شدم.

عجب واقعيت تلخي ست تنها بودن....

رو به پنجره شوق در یک نیمه شب مهتابی ، بادی نجواکنان از دیاری ناشناخته و غریب صدایم کرد ، در را باز نمودم باد را دیدم ، سبکبار و آسوده ، فارغ از وابستگیها ، دانستم که خدایا چقدر از مسر فاصله دارم . با بودن فاصله ها میتوان پی به نبودن برد . باد همچنان می وزید با سمتی از شمالغربی و با سرعتی دل انگیز .

مهتاب می درخشید و نور سفید فامش را به روی زمین گسترانیده بود.

افسوس زیبایی این هستی را خیلی کم درک کرده بودم، باشد همانی گردم که او می خواهد.

مهتاب همچنان می درخشید باد نیز با همان جهت و سرعت می وزید و من در فکر رفتن به داخل قفسم  بودم ....

از تمام رمز و رازهاي عشق

 جز همين سه حرف

جز همين سه حرف ساده ي ميان تهي

چيز ديگري سرم نمي شود

من سرم نمي شود
                                                   ولي......
راستي

              دلم 

                                   كه مي شود!

                 (قيصر امين پور ) 

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید                                                 
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان  
می دهدآزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا ؟؟؟؟؟
" باغچه ی  کوچک ما سیب نداشت ."

(حمید مصدق)

میتوانستم ناله  کنم...خنديدم

ميتوانستم شکايت کنم...قدردانی کردم

ميتوانستم فرياد بزنم...سکوت کردم

ميتوانستم نفرين کنم...دعا کردم

ميتوانستم ويران کنم...ساختم

ميتوانستم تحقير کنم...خود را شکستم

ميتوانستم برانمت...بدرقه ات کردم

يادم باشد..حرفی نزنم که به کسی بربخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بيراه باشد

خطی ننويسم که

آزار دهد کسی را

يادم باشد که روزگار خوش است...همه چيز بر وفق مراد....

خب

تنها دل ما

دل نيست ...

عشق يعنی مهر بی چون و چرا....

عشق يعنی مهر بی اما و اگر....

عشق يعنـی رفتـن بـا پای سر....

عشق يعنی دل تپيدن بهر دوست....

عشـق يعنی جـان من قربان اوست....

عشق يعنی خواندن از چشمای او حرف های دل....

عشق يعنی يار مهربان زندگی....